استفاده از آبشکن ها یکی از روش هایی است که به طور معمول برای حفاظت از سواحل و به منظور ساماندهی در دهه های اخیر در رودخانه ها مورد توجه قرار گرفته است. در واقع آبشکن ها با اصلاح شرایط هیدرولیکی جریان، قدرت فرسایشی آب و توان حمل رسوبی را در فاصله دو آبشکن کاهش داده و زمینه رسوب گذاری و تثبیت کناره های رودخانه را فراهم می آورند. با ساخت آبشکن شرایط جدیدی در رودخانه ایجاد می شود که منجر به آبشستگی اطراف دماغه آبشکن ها می گردد. با اطلاع از میزان آبشستگی و الگوی جریان اطراف آبشکن ها می توان طراحی آبشکن را با دقت بیشتری انجام داد. در این تحقیق به بررسی آزمایشگاهی آبشستگی و رسوب گذاری اطراف سری آبشکن هاپرداخته شده است. آزمایش ها در شرایط آب زلال و با آبشکن های با درصدهای نفوذپذیری 0 درصد (بسته) تا 50 درصددرون فلومی به عرض 0.56 متر و طول 7.3 متر و ارتفاع 0.6 متر انجام شد. نتایج نشان داد که با افزایش درصد نفوذپذیری، حداکثر عمق آبشستگی اطراف آبشکن اول به میزان 75 درصد کاهش پیدا کرد و همین طور میزان حجم رسوب گذاری بین آبشکن ها با افزایش نفوذپذیری آبشکن کاهش یافت.

یکی از مهم ترین مسائلی که در علم مهندسی رودخانه مورد توجه ویژه قرار دارد، ساماندهی رودخانه در محل قوس می باشد. عملیات ساماندهی رودخانه ها جهت جلوگیری از تغییر انحناء قوس، حفاظت از دیواره خارجی در برابر فرسایش و هم چنین کنترل رسوبگذاری در مجاورت دیواره داخلی رودخانه ها انجام می شود. یکی از روش های کاربردی جهت ساماندهی رودخانه ها، تثبیت سواحل و محافظت آن در برابر فرسایش، استفاده از صفحات مستغرق می باشد. صفحات مستغرق سازه های هدایت کننده جریان می باشند که در کف رودخانه با زاویه-ای نسبت به جریان اصلی نصب شده و برای اصلاح الگوی جریان مجاور بستر، طراحی می گردند. در این تحقیق پس از انجام تحلیل ابعادی و تعیین پارامترهای بدون بعد مؤثر، صفحات مستغرق در سه طول و سه زاویه مختلف در کانالی با قوس ملایم سینوسی قرار داده شد و عملکرد آن ها با یکدیگر مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج نشان داد که با افزایش طول و فاصله بین صفحات مستغرق در یک عدد فرود ثابت، حداکثر عمق آبشستگی افزایش می یابد، به طوری که بیش ترین مقدار حداکثر عمق آبشستگی صفحه اول در زاویه 110 درجه و طول 66/2 مشاهده شد. مناسب ترین زاویه برای استقرار صفحات مستغرق، زاویه 140 درجه و مخرب ترین زاویه استقرار، زاویه 110 درجه است.

رودخانه ها در محل قوس ها به دلیل تشکیل الگوهای سه بعدی جریان همواره در معرض فرسایش در پنجه ی ساحل خارجی و رسوب گذاری در ساحل داخلی می باشند. روش هایی که تاکنون به منظور اصلاح الگوی جریان ارائه شده اند برروی بستر احداث می شوند؛ بنابراین خود سازه ها در این روش درمعرض آبشستگی قرار دارند. از این رو، در مطالعه ی حاضر کارایی صفحات مغروقی که بالای بستر نصب می شوند به صورت آزمایشگاهی مطالعه شده است. برای رسیدن به اهداف این تحقیق ابتدا مدل فیزیکی از قوس 180 درجه ای رودخانه ی کارون در شرایط بستر متحرک احداث گردید. آزمایش های متعددی در شرایط عدد فرود 0. 2 (معادل عدد فرود در دبی دو ساله ی کارون) و در شش زاویه ی مختلف نصب صفحات برابر 10، 20، 30، 40، 50 و 60 درجه نسبت به ساحل یا خط جریان انجام گرفت. نتایج نشان داد که نصب صفحات به طور مؤثری چاله ی آبشستگی را از محل پنجه ی ساحل به میانه ی قوس منتقل می کند. ضمن این که هیچ گونه آبشستگی در بستر مشاهده نمی شود. از مقایسه ی تغییرات بستر با زوایای مختلف مشخص گردید که در زاویه ی نصب 40 درجه چاله ی آبشستگی کوچک تر و دورتر از ساحل نسبت به سایر زوایا اتفاق افتاده است.

آلودگی پلاستیکی یک مشکل محیط زیستی مهم در نظر گرفته می شود و به عنوان یک موضوع نوظهور که ممکن است تنوع زیستی و سلامت انسان را تحت تأثیر قرار دهد، شناسایی شده است. بااین حال، علی رغم مطالعات علمی گسترده برای بررسی پلاستیک ها در اقیانوس ها، مطالعات به نسبت کمی روی سامانه های آب شیرین متمرکز شده اند. هدف از این مطالعه بررسی توزیع مکانی و ویژگی های ماکرو و مزوپلاستیک در رسوبات خط ساحلی رودخانه زاینده رود است. بدین منظور، در امتداد رودخانه زاینده رود در مجموع 400 نوع زباله انسانی از 21 ایستگاه نمونه برداری جمع آوری شد که شامل ماکروپلاستیک 3/58% (233 مورد)، مزوپلاستیک 18% (72 مورد) و سایر زباله ها 8/23% (94مورد) بودند. کیسه ها (پلی اتیلن)، بسته بندی مواد غذایی (به طور عمده پلی پروپیلن و پلی استایرن) و بطری ها (پلی اتیلن ترفتالات) پلاستیک های  غالب ثبت شده در این مطالعه بودند. برای شناسایی سطح تمیزی سواحل از شاخص ساحل پاک استفاده شد. بر اساس این شاخص، اکثر سواحل در محدوده تمیز طبقه بندی شدند. شاخص ساحل پاک ابزاری مفید برای ارزیابی میزان پیشرفت و موفقیت فعالیت هایی مانند اقدامات آموزشی، رسانه ای و اجرایی در راستای کاهش آلودگی سواحل است.

هدف از این تحقیق بررسی زیستی دوزیستان رودخانه بالخلو در استان اردبیل می باشد که از فروردین تا اسفند ماه 1388 از رودخانه و حاشیه آن تعداد زیادی نمونه دوزیست جمع آوری و شناسایی گردید که همه آنها از دوزیستان راسته بی دم و شامل چهارگونه: قورباغه مردابی معمولی و قورباغه راه راه، از خانواده Ranidae و وزغ سبز متعلق به خانواده  Bufonidaeو نیز یک نمونه از قورباغه درختی متعلق به خانواده Hylidae است که برای اولین بار از این منطقه صید می شود.در این تحقیق 40 نمونه بالغ مورد مطالعات زیستی و اکولوژیکی از لحاظ ریخت شناسی، و رفتار قرار گرفتند همچنین از کلیدهای شناسایی معتبر استفاده شد که حاصل آن ارایه کلیه خلاصه شده ای برای گونه های این منطقه همراه با نقشه پراکندگی و نمودار فراوانی نمونه ها می باشد.مهمترین عامل تشخیص بین گونه قورباغه ها و وزغ ها وجود غده پاروتوئید در طرفین سر وزغ می باشد و همچنین در همه این گونه ها اجسام پنبه ای کف دست و نیز اندام تشدید صدا در نرها وجود دارد.تغذیه آنها از بی مهرگان و حشرات مختلف است %64 نمونه های جمع آوری شده قورباغه مردابی و %18 قورباغه مردابی راه راه و %15 وزغ سبز و %3 قورباغه درختی می باشد.